ఒక్కసారి లింక్ మీద క్లిక్ చేయరూ!...

http://www.flashscrap.com/data/tools/diwali-greetings.swf?mes=TO+%0DALL+MY+DEAR+N+NEAR+FRIENDS%0D%0D%0D%0D%0D%0D%0D%0D%0D%0D%0D%0D%0D%0D%22quality%3D%22high%22wmode%3D%22transparent%22menu%3Dfalse

ముఖపుస్తకపు మనోహరి

ఎవరో తెలియదు...

ముఖం చూడలేదు..

ఎక్కడుంటావో  తెలియదు..

ప్రత్యక్షంగా నీతో స్నేహం లేదు..

ముఖపుస్తకంలో కనిపిస్తుంటావు.

అందరితో బాటు మామూలుగా పలకరిస్తుంటావు.

భావ కవిత్వంలో భాషిస్తావు...

మణిమాలికలో మాధుర్యాన్ని చూపిస్తావు...

పద్యనగరిలో విహరిస్తావు...

ఏక్ తారలో హృదయ తంత్రిని మీటుతావు...

కవుల సమూహాల్లో కవితా సుమాలు వెదజల్లుతావు...

నీ ప్రతి అక్షరాన్ని ఆరాధిస్తాను 

వాటిలోని ప్రతిభావాన్నీ ఆస్వాదిస్తాను...

నీ భావానికి నేనేమని వ్యాఖ్యిడితే 

నీవు ఆనందిస్తావో అనుకుంటూ 

ఆలోచించే సమయం 

నేనో కవిత వ్రాసేందుకు పట్టే కాలం కంటే ఎక్కువే.

నా భావవ్యక్తీకరణకు నీ స్పందన కోసం,

ఎదురు చూడటం అలవాటుగా మారింది...

నీ స్పందన లేకుంటే గుండె పిండినట్లుంటుంది 

కనీసం ఇష్టపడ్డట్టు కనిపిస్తే సంతృప్తిగా ఉన్నట్లుంటుంది 

నా అక్షరాల్ని ప్రేమిస్తున్నట్లు..

నా భావుకత్వాన్ని ఇష్టపడుతున్నట్లు 

నా కవితలను క్రమం తప్పక చదువుతున్నట్లు..

వాటికై రోజూ ఎదురుచూస్తున్నట్లు...

తెలిసే నీ స్పందనలోని  పదపారిజాతాలు 

నా మదిలో నిత్యం గుబాళిస్తూ ఉంటాయి...

అనునిత్యం నాతొ ఉన్న మిత్రుల స్నేహం కంటే 

నీ స్నేహం ఎంత అపురూపంగా కనిపిస్తుందో తెలుసా?

మన భావ సారూప్యత వల్లనే ఏమో ఇదంతా!

నీ శుభ ప్రభాతంతో తెరుచుకొనే సందేశాల పెట్టె 

నీకు శుభరాత్రి అని చెప్పాకే మూత  పడుతుంది....

మధ్యలో ఆ పెట్టె ఎప్పుడు వెలిగినా 

నీ పలకరింపేమోనని ఆశగా తెరుస్తుంటాను...

ప్రత్యక్షంగా కనపడక,వినపడక 

వేల మైళ్ళ దూరంలో ఉన్నావో...

కూతవేటు దూరంలో ఉన్నావో తెలియదు గానీ,

నా మనసుకి మాత్రం నీ శ్వాస లోని 

వెచ్చదనాన్ని నేను గుర్తించేంత దూరంలో ఉంటావు...

నీ అక్షరాల్లోని అందమైన రూపాన్ని బట్టి 

నీ సౌందర్యం అంచనా వేసే ప్రయత్నం చేస్తుంటాను...

అయినా ముఖపుస్తకపు ముసుగు తీసి ఎన్నడూ 

నాకు కనిపించకు నేస్తం...

నాకు నచ్చేటి అందం నీలో లేదని నిరాశ పడతానని 

అనుకుంటున్నావా?

కాదు కాదు...

నా ఊహకందని సౌందర్యం నీలో కనపడితే..

అందని అందాన్ని అందుకోలేకున్నానని... 

నా కవితల్లో విరహం ఎక్కువైపోతే 

అది నా కవి మిత్రులు పసిగడతారని భయం...

శైలి మారితేనే  పసిగట్టే సత్తా ఉన్నవాళ్ళు వారు...

భావం మారితే ఆట పట్టించరూ! ...    @శ్రీ 

అందుకే నీవంటే నాకు ఎంతో ఎంతో

కనురెప్పల చప్పుళ్లకే ఉలికి పడతావెందుకంటే...

'ఎంత అమాయకంగా అడుగుతావ్...

నీ  కళ్ళల్లో పెట్టి చూసుకుంటావే..

ఆ మాత్రం తెలియదూ?'

అంటూ ఎంత ముద్దుగా 

కసురుకుంటావ్?

గుండె చప్పుళ్ళకే 

బెదిరిపోతావెందుకంటే...

'ఆ గుండెలో ఉన్నది నేనే కదూ?'

అంటూ 'ఎంతో 'ప్రేమగానూ...

'కొంచెం 'సందేహంగానూ 

అడుగుతావ్...

నీ పేరు పలికిన ప్రతిసారీ 

సిగ్గుపడతావెందుకంటే...

'ఆ పెదవులు నా పేరును 

ముద్దాడితే సిగ్గు కాదా మరి?'..

అంటూ బిడియంగా 

బదులిస్తావు...

నన్నింతగా ఎందుకు

ఆరాధిస్తావంటే...

'ఆరాధనకు బదులుగా  

ఆరాధించడం...

నీవేగా నేర్పింది?'

అంటూ తెలివిగా 

సమాధానమిస్తావు...

నీకు నేనేమిచ్చానంటే... 

'నాకు మనసిచ్చావు, 

జీవితాన్నిచ్చావు,

గుప్పెడు గుండెకు 

పట్టని ప్రేమనిచ్చావు,'

అంటూ  నన్ను పొగుడుతూ 

నాకు లేని గొప్పతనాన్ని 

ఆపాదిస్తావు...

మరు జన్మలో 

తోడు ఉంటావు కదూ!

అంటే మాత్రం...

"మరొకర్ని కల్లో కూడా ఊహించకు "

అంటూ కళ్ళెర్ర జేస్తావు...

అందుకే నీవంటే నాకు ఎంతో ఎంతో ...@ శ్రీ           

ప్రేమంటే నీకు తెలుసా?

ప్రేమంటే నీకు తెలుసా? 

అంటూ అలా ఒక్కసారిగా 

అడిగేస్తే ఎలా?

ప్రత్యూషపు కాంతి 

నిన్ను చూసి

ఇంకా తెలవారకుండా 

వచ్చానేమిటా???

అంటూ సందేహించే సమయంలో...

రాత్రంతా ధనుర్మాసం చలిలో 

మంచులో తడుస్తూ...

చుక్కల ముగ్గులేసేందుకు 

నువ్వెప్పుడొస్తావో...అనుకుంటూ 

నీకోసం  ఎదురు చూసే 

కళ్ళలోకి చూస్తే తెలిసేది 

నీవంటే నాకు ఎంత ఆరాధనో?

పొలం గట్లపై 

వయ్యారంగా నీవు నడుస్తూ 

మన్మథుని చేతి కొరడా లాంటి 

నీ వాల్జడ ఝుళిపిస్తే 

ఒక్క సారైనా 

నా ముఖంమీద 

తగలకపోతుందా?

అనుకుంటూ ఆశగా 

నీ వెనుక 

వేసే సడిలేని నా అడుగులు 

గమనిస్తే తెలిసేది 

నీవంటే నాకు  ఎంత ఇష్టమో?

నేను సైకిలు కొనుక్కున్నా,

దాన్ని నీకు పదడుగుల 

దూరంలో 

మెల్లగా నడిపిస్తూ

మనమధ్య దూరాన్ని మనో నేత్రం తో 

అంచనా వేస్తూ...

నీ సిగలో పువ్వో..

నీ నవ్వుల సిరిమల్లియో 

జారిపడితే 

ఎపుడు దోసిలి పడదామా?

అనుకొనే 

నా ఆరాటం చూస్తే తెలిసేది 

నీపై నాకు ఎంత ఇష్టమో!

క్లాసులో 

నీ అరచేతిలో పడిన 

బెత్తపు దెబ్బ

నా కంటికి ఛళ్ళున 

తగిలి తుళ్ళి పడిన 

నీటిచుక్కని చూస్తే తెలిసేది 

నీవంటే నాకెంత ప్రేమో!...

శరద్పూర్ణిమ నాటి 

జలతారు వెన్నెలలో...

చలువరాతి తీరాన్ని చూస్తూ 

నర్మదా ప్రవాహంలో 

నౌకా విహారం చేస్తూ...

మెలమెల్లగా నేను  చుక్కాని వేస్తూ....

నా ప్రేమ మీద నీకు సందేహమా?

అంటూ నిన్నడిగే ప్రశ్నకి 

బదులివ్వక 

మౌనమే  సమాధానమంటూ...

'చిన్నగా నవ్వే 

నీ మనసులో నామీద దాచుకున్న

అనంతమైన  ప్రేమ'ను 

అడిగితే తెలిసేది నీవంటే నాకెంత ప్రేమో?

ఎన్ని జన్మల బంధమో!

అని నీవంటే 

ఇదే 'తొలిజన్మ' అయితే 

ఎంత బాగుంటుంది ?

అనుకునే నా స్వార్థాన్ని 

అడిగితే తెలుస్తుంది నీవంటే 

నాకు ఎంత ప్రాణమో!

ఇన్నేళ్ళయినా 

తరగని ప్రేమ నాదంటే 

నాదని ఇప్పటికీ 

మనం  ప్రేమగా పోట్లాడుకొనే 

ఆ మధురమైన 

దృశ్యాన్ని చూస్తే....

తెలుస్తుంది 

.....

నీవంటే నాకు,

నేనంటే నీకు 

ఎంత ప్రేమో! అని .................                             -@శ్రీ  

  

తీయని తెలుగు

సహ్యాద్రి గిరులలో ప్రతిధ్వనించేది  తెలుగు.

తిమ్మమ్మ మర్రిమాను నీడలో సేద తీరేది తెలుగు.

శ్రీ వేంకటేశుని  గానామృతంలో తడిసేది తెలుగు.

పావన గోదావరి వేదనాదాలలో ఎగసేది తెలుగు.

అమరావతి కథలలో మెరిసేది తెలుగు.

భాగ్యనగరంలో భాసించేది తెలుగు.

కాకతీయుల కాలంలో కాకలు తీరింది తెలుగు.

భీమకవి పాండిత్యంలో ప్రకాశించింది తెలుగు.

నేలకొండపల్లి శాంతి స్తూపాలలో దాగింది తెలుగు.

రామదాసు కీర్తనల్లో ప్రాణం పోసుకుంది తెలుగు.

కృష్ణమ్మ పరవళ్ళలో పరవశించేది తెలుగు.

సిద్దేంద్రయోగి నృత్యంతో పదం కలిపింది తెలుగు 

శ్రీశైల క్షేత్రంలో జ్యోతిర్మయమయ్యేది  తెలుగు.

నల్లమల  కోకిల నోట మధుర గీతమయ్యింది తెలుగు...

నీలిగిరుల సౌందర్యాన్ని తనలో దాచుకుంది తెలుగు.

'బాసర భారతి'కి అక్షర నీరాజనమిచ్చింది తెలుగు...

మొల్ల రామాయణంలో మల్లియలై పరిమళించింది తెలుగు.

మంజీర నాదాలలో అడుగు కలిపి నర్తించింది తెలుగు 

త్యాగయ్య గొంతులో సరిగమలు పాడింది  తెలుగు.

కవిత్రయం కావ్యంలో కమనీయమైంది  తెలుగు 

నాగావళీ తీరాన నాట్యమాడింది  తెలుగు.

ఘంటసాల గళంతో  గొంతు కలిపింది తెలుగు.

విశాఖ సాగర ఘోషయై పలికింది తెలుగు.

రామప్ప గుడిలోన రాగమాలపించింది తెలుగు.

నన్నయ నోట శబ్దశాసనమయ్యింది  తెలుగు

శ్రీ కృష్ణ దేవరాయల స్తుతి అందుకుంది తెలుగు  

కృష్ణ శాస్త్రి భావుకతలో భావమైనది  తెలుగు...

శ్రీ శ్రీ చేతిలో అక్షర ఖడ్గమయ్యింది  తెలుగు.

తేనెకన్న తీయనిది  తెలుగు...

మధురిమకే మాధుర్యం నేర్పినది  తెలుగు...

సుకవులకి అలవోకగా పదాలనందించేది  తెలుగు.

అజంతమైన భాష మన తెలుగు...

అనంతమైన భాష మన తెలుగు...                 @  శ్రీ 

(మన తెలుగు భాష ...ప్రపంచ భాషల్లో

 "ద్వితీయ అత్యుత్తమమైన లిపి "ఉన్న భాషగా

 సత్కరించబడిన నేపథ్యంలో 

తెలుగు మాట్లాడే అందరికీ గర్వకారణం 

అనే భావాన్ని చెప్పాలనుకొని 

తెలుగు భాషా సరస్వతికి అర్పించే అక్షర సుమహారం)

అందరికీ ఎందుకు చెప్పనీయవూ???

చంద్రబింబాన్ని 

ముఖంగా చేసుకొని 

చంద్రాననవే  అయ్యావు...

కనిపించవనేమో!..

చంద్రవంకను రెండుగా తుంచి 

కాటుక అద్ది కళ్లపై

అలంకరించుకున్నావు!

శరచ్చంద్రికలు 

నీ దరహాసాల్లో  దాగిన విషయం 

నీవు దాచినా 

దాగేవి కాదుగా!

వెన్నెలలో తడిసి మురిసే 

కలువ రేకులనే కదా 

నీ నేత్రద్వయం చేసుకున్నావు!

శశాంకునికి ప్రియమైన 

తారాకాంతులనే కదా 

కళ్ళలో నింపుకున్నావు!

నెలవంకలను

నిలువుగా చేసి 

నీ నడుము వంపులు 

చేసుకోమని చెప్పింది 

ఎవరో?

జాబిల్లికి 

జన్మనిచ్చిన 

క్షీరసాగారాన్నే 

ఉదరంగా చేసుకున్నావే?

మందర పర్వతం చిలికిన 

గుర్తు కూడా వదలకుంటివే?

చంద్రకాంతులు 

కనిపించడమే కాదు 

వినిపిస్తాయి కూడా 

నీ పాదాలనల్లుకొని!

శరద్వెన్నెలరాజు  

సోయగం  చూడాలంటే 

అంతా ఓ సంవత్సర కాలం 

వేచి చూస్తారు...

నిత్యం 

ఆ శోభలు 

నాకంటికి శోభనిస్తాయనే విషయం 

అందరికీ ఎందుకు చెప్పనీయవూ ?...   @ శ్రీ