|| ఓ సశేషం ||

కెరటాలలో హాలాహలాన్ని నింపుకొన్న కాలసాగరం కరాళనృత్యం చేసుకుంటూ ... కబళించేందుకు మీదికొస్తున్నట్లనిపించే కలలన్నీ వాస్తవాలుగా మారి కళ్ళముందు కనిపిస్తున్నాయి మనం కలిసి నడిచినప్పుడు పాదాలకింద చందనపుముద్దలా తగిలిన తీరంలోని ఇసుకతడి... హేమంతంలో కూడా చండ్రనిప్పుల్ని కక్కుతోంది పరిమళాన్ని ఆవాహనం చేసుకున్న మన కబుర్లపూలన్నీ ఎప్పుడు వాడిపోయాయో... ఎండిన రేకులన్నీ సాగరగర్భంలో ఎప్పుడు కలిసిపోయాయో వియోగాన్ని కొన్ని యుగాలపాటు నిస్సహాయంగా మోస్తున్న మనసుకు తెలియలేదంటే ఆశ్చర్యమేముంది శుక్లపక్ష రాత్రులలో వెన్నెలపూలు తురుముకొని లాస్యమాడే అలలకన్నెలు... కృష్ణపక్షపు తిమిరాన్ని నింపుకొని కోరలు చాచి ఒడ్డుని కాటేసేందుకు పడగలు విసురుతున్నట్లే ఉంది మూసుకున్న నీ మదిగోడలపై నా తలపులేసిన చిత్రాలన్నీనీ కంటబడితే మరలివస్తావనుకుంటున్నా. గుప్పెడు జ్ఞాపకాల గవ్వలకోసం జల్లెడపట్టిన సైకతరేణువులు నీ పాదాలపై నా చిరునామా వ్రాస్తాయనే నమ్మకం మాత్రమే మిగిలింది అదే నమ్మకం ... అనుక్షణం నా ఒంటరితనాన్ని వెక్కిరిస్తూ ఉంటుంది ... #శ్రీ

|| కనులుతెరచి చూసాను - తెలుగు గజల్ || (200 వ పోస్ట్ )

             ( నా 200 వ పోస్ట్ ... ఆదరిస్తున్న అందరికీ వందనాలతో  )

నీకోసమె ప్రతినిమిషం వేచిచూసి అలిసాను 

కలకోసమె ప్రతిరేయీ కలవరించి అలిసాను 

పగలురేయి నీధ్యానమె చేసుకుంటు గడిపాను 

కళ్ళలోన నీరూపమె నిలుపుకుంటు మురిసాను 

నాప్రాణమె నీవంటూ బాసలెన్నొ చేసాను

నీప్రేమల వర్షంలో మరలమరల తడిసాను 

చెరోచోట మనముంటు కలవలేక పోతున్నా    

ఊహలలో నిన్ను చూసి పూవులాగ విరిసాను

ప్రేమలన్ని గుడ్డివని అంటారుగ #నెలరాజా

ప్రేమలోన పడినాకే కనులు తెరచి చూసాను .......@శ్రీ 

|| తెలుగు గజల్ ...నువ్వు నవ్వావని ||

నిశియంతా వెలుగైతే తెలిసింది నువ్వు నవ్వావని 

వనమంతా విరులైతే  తెలిసింది నువ్వు నవ్వావని 

తనువంతా తడియైతే తెలిసింది నువ్వు తాకావని 

కలతంతా  సుఖమైతే తెలిసింది నువ్వు నవ్వావని

మనసంతా చెమరిస్తే తెలిసింది నువ్వు చూసావని 

ఎదలోనే  రవమైతే  తెలిసింది నువ్వు నవ్వావని 

ధరయంతా దివియైతే తెలిసింది నువ్వు ఉన్నావని

వరమేదో వశమైతే తెలిసింది నువ్వు నవ్వావని 

#నెలరాజా కనిపిస్తే  తెలిసింది నువ్వు నవ్వావని

మధురంగా సడియైతే తెలిసింది నువ్వు నవ్వావని   ... @శ్రీ 

|| నువ్వు నేను ||

నా తలపులలో నిలుస్తావు 
నీ జ్ఞాపకాలతో బాధిస్తావు
నిన్ను నేను తలపుగా భావిస్తున్నా,
జ్ఞాపకంగా మిగిల్చావు నన్ను 


జ్ఞాపకాల జ్వాలల్లో కాలిపోతున్నా
చందనపు చల్లదనం మదిని తాకుతోంది హాయిగా
వలపుశరాలతో నీవు చేసేవి తీయని గాయాలు
మదిని ప్రేమగా పలకరించేవి నీవైనజ్ఞాపకాలు.



మదిలోయల్లో నీకోసమే అన్వేషిస్తున్నా
నీ జ్ఞాపకాలనే సోపానాలుగా చేసుకుంటూ
నిన్ను అందుకోవాలనే ప్రయత్నంలో విఫలమైనా
సాలెపురుగునే ఆదర్శంగా తీసుకుంటూ...
మునుముందుకి సాగిపోతున్నా.
నీ అడుగులో అడుగు కలపాలనే తపనలతో



అడుగులో అడుగు కలిపితే గమ్యం సుగమమే
ఎదసంద్రంలో అలవైతే ధమనుల్లో తేనెల పరుగులే ...
ఎదసవ్వడి నువ్వనే నిశ్శబ్దమై మిగిలున్నా
నా గమ్యం నువ్వనే ఏడడుగులు వేస్తున్నా.



సవ్వడి నేనైతే నీమువ్వల రవళితో జత కలుపు
గమ్యం దూరమైనా నీ సహకారంతోనే నా ముందడుగు

|| నా వసంత కౌముది ||

ఏ నీలిసాగరాల తరంగాలు నేర్పాయో
నీ కురులకి ...నా ఊపిరుల వాయులీనాలకి నాట్యమాడమని

ఏ విలుకాడు నేర్పాడో శరప్రయోగాలు 
నీ కన్నులకి ...గురితప్పకుండా నా మదిని భేదించమని

ఎ నదులు నడుం బిగించాయో
నీ నడుముకి కొత్త ఒంపులు నేర్పేందుకు

మావి చివుళ్ళు మెక్కిన ఏ కోయిల నేర్పిందో గానాలు
నీ గళానికి...మత్తెక్కించే గానంతో నన్ను వశపరుచుకోమని

ఏ దివ్యసుమాల మకరందం గ్రోలాయో
జుంటితేనెల మాధుర్యాన్ని మాటలలో కలిపే నీ అధరాలు

ఎ లతల వద్ద నేర్చాయో నీ బాహువులు
ఇంత చక్కని అల్లికలు...నను వదలని పెనవేతలు

ఎన్ని పున్నములు కలగంటున్నాయో
నీ వన్నెల నృత్యానికి యవనికగా మారాలని

ఎన్నెన్ని వసంత కౌముదులు పోటీ పడుతున్నాయో
నాలో నీవు కుమ్మరించిన వసంతాలకి నీడగానైనా ఉండాలని

నా కనులు ఎన్ని కలలలో స్వప్నాలు చూస్తున్నాయో
నీతో కలిసే ప్రతి స్వప్నం...కలలో కూడా కల్లలు కాకూడదని...@శ్రీ 

|| సుకుమారివి నీవే ||

విరబూసిన సౌందర్యం 
విరిసిన నీ ముఖారవిందం
భ్రమరాలకి ఆకర్షణం
అందాలకి నందనం...


సిరి మల్లెల మెరుపును ధిక్కరిస్తోంది
నెలవంకను తలపించే చిరునవ్వు
కంటివెలుగును అడుగుతాయి తారకలు
ఒక్క రేయికైనా ఆ తళుకులను తమకీయమని.


కన్నె ప్రాయపు అందాలు
మనసు దోచే సౌందర్యాలు
సౌందర్యాల నిధివి నీవు
నిశి ఎరుగని రాకాశశి నీవు
వెన్నెల పంచే వన్నెల విసనకర్రవి
నిండు అమాసకి సైతం పున్నమినిచ్చే ముగ్ధవి.


నీలిసంద్రం తరగలకి ఉరుకులు నేర్పుతూ
నీ నుదుటిని ముద్దాడే ముంగురులు.


వెన్నెలకే వన్నెలను అందించే
కాంతుల దొన్నెలు నీ కన్నులు
దేవశంఖం లాంటి నీ మెడకు అలంకారంగా
నీ నవ్వులమాలికనే నీకర్పించాను ముత్యాలసరంగా.


అందాలకు పాఠాలు నేర్పిస్తావు
అందంగా ఎలా ముస్తాబవాలో
సెలయేటికి గలగలలు నేర్పిస్తావు
నీ మాటల పరవళ్ళతో


సౌందర్యాల నిధివి నీవే
నిశి ఎరుగని రాకాశశి నీవే
సౌకుమార్యానికి కోమలత్వం నేర్పే సుకుమారివి నీవే

॥ నాన్న॥

మలిబడికి తొలిమెట్టు 'నాన్న' 
బైటి ప్రపంచాన్ని చూపే దివ్య దృష్టి 'నాన్న' 


కొడుకు బైక్ కోసం
తన సైకిల్ జీవితాన్ని పొడిగిస్తాడు 'నాన్న' 
కూతురు చలువటద్దాల కోసం
పగిలిన అద్దాలలోనుంచే ఫైళ్ళు చూస్తాడు 'నాన్న' 


మేఘంలా గర్జిస్తూ
కరుకుగా కనబడతాడు 'నాన్న'
తొలకరిజల్లు లాంటి ప్రేమను
మదిలో దాచుకుంటాడు 'నాన్న' 


పండుగలకి పుట్టినరోజులకి
కొత్తబట్టలున్నాయంటాడు 'నాన్న'
పిల్లల సంబరాల అంబరంతో
మాసికల చొక్కాను కప్పేసుకుంటాడు 'నాన్న' 


తాను ముళ్ళబాటలో నడిచినా
పిల్లలకి పూలబాటౌతాడు 'నాన్న'
అహర్నిశలూ కుటుంబశ్రేయస్సుకే
తన జీవితాన్ని అర్పిస్తాడు 'నాన్న' 


నాన్నంటే నిస్వార్ధానికి
మారుపేరని నమ్ముతాను
నాన్నంటే 'విశ్వరూపమని'
విశ్వానికి ఎలుగెత్తి చాటుతాను. ...@శ్రీ

॥ గోరింట పంట ॥

ఆషాఢం కోసం ఎదురుచూస్తూనే ఉంటుంది గోరింట 
నీ సుతిమెత్తని చేతిలో పండిపోవాలని 
సిగ్గులజల్లుతో తడిపేస్తుంది గోరింట నీ చేతిని
హరితమేఘమై కమ్ముకుంటూ


నీ అరచేత పండిన గోరింట...
తొలి-మలిసంధ్యలకి
సూరీడు అద్దిన అధరాల అరుణాన్ని ధిక్కరిస్తుంది
అరచేతి మధ్యలోని గుండ్రని చందమామ...
వెన్నెల మైదానంలో పరుండిన
పగడాల జాబిలిని తలపిస్తుంది


పండిన గోరింటలు
నీ అరచేతి కాన్వాసులో
చిత్రవిచిత్రమైన చిత్రాలై మురిసిపోతాయి
గోరింట నవ్వులని కెంపులు కాజేస్తాయి...
నవరత్నాలలో మెరుగ్గా కనబడాలని


గోరింట ... నీకు కొత్త కాదులే
నీ బుగ్గల్లో పండుతుంది
సిగ్గులు ఒలికిపుడు
నీ కన్నుల్లో మండుతుంది
నాపై అలిగినపుడు
నీ చేతుల్లో కొలువౌతుంది
నా వేళ్ళు అసంఖ్యాక చిత్రాలు గీసినపుడు
నీ పాదాల్లో ఫక్కుమంటుంది
నా చేయి ఆధారమైనపుడు.
నీ మేనంతా పండుతుంది
నా చూపులు చేసిన గాయాలు...మందారాలై విచ్చుకున్నప్పుడు ...@శ్రీ

||కన్నుల్లో... నీ రూపమే ||

నా కనుపాపల్లో దాగిన నీ సౌందర్యం 
మబ్బుల మాటు వెన్నెలరేని చందం.

రెప్పల చాటున దాగిన నీరూపం 
వెన్నెల్లో సైతం తళుకులీనే తారాదీపం.

కన్నుల్లో నీరూపం చేసే నృత్యాలు
చీకటి యవనికపై సిరివెన్నెల లాస్యాలు.

గుప్పెట్లో దాగని రవికిరణంలా
రెప్పలపై కూడా కనిపించే నీ సమ్మోహన రూపం

నిను నే కోరే వరం
నా కంటిలో నీ శాశ్వత నివాసం...@శ్రీ 

|| రాశుల రాశి ||

 

చలించే ఆలోచనలతో నీవు _ మేషానివే. 

దూకుడుగా రంకేసే యవ్వనంతో నీవు _ వృషభానివే

నీరాశి నారాశి కలిసెడి వలపుల వారాశితో _ మనం మిధునమే

పట్టిన పట్టు విడవని నీవు _ కర్కాటకమే 

సింగపునడుము తో కులికే నీవు _ సింహానివే

మూర్తీభవించిన కన్నెసొగసులతో నీవు _ కన్యవే

అందాలను సమతూకంలో ఉంచిన (నడుముతో) నీవు _ తులవే

అలుకలో విషపు వాక్కులతో గుచ్చే నీవు _ వృశ్చికానివే

ఎక్కుపెట్టిన మదనుని విల్లంటి దేహంతో నీవు _ ధనువే

సర్వశుభంకరివైన నీవు _ మకరివే

తొణకని సౌందర్య కలశాన్ని తలపిస్తూ _ నీవు కుంభానివే

వేటగాళ్ళను వేటాడే జలపుష్ప నేత్రాలతో _ నీవు మీనానివే.

(ఇందులో కొన్ని రాశుల లక్షణాలు ..కొన్ని అందాల పోలికలు ...)....@శ్రీ...

|| వానజల్లు గిల్లుతుంటే ||

మదనుడికి తోడైంది తొలకరి
తపించే తనువులను చినుకుశరాలతో వేటాడుతూ
మనలో సెగలను రగిలించేస్తూ


నీలో చోటు వెతుక్కుంటోంది ప్రతి చినుకు
నే తాకని స్థానంలో ముద్దాడాలని
నీ మేనిపై జారుతూ జలపాతాలను వెక్కిరించాలని.


చినుక్కీ పక్షపాతమే.
ఇద్దరం తడుస్తున్నా
నిన్నే ఎక్కువ తడిమే(పే)స్తోంది నన్నెగతాళి చేసేస్తూ


ఒక్క చినుకుని కూడా దూరనీయద్దు
ఈ తొలకరిలో కలిసి తడిసే మనమధ్య...

ధన్యమౌతోంది...రాలే ప్రతిచినుకు
మన వలపులజల్లులో తడిసాక
మన ప్రేమసాగరంలో మునిగి తేలాక.                      ...@శ్రీ

|| హోలీ ||

మకరందపానం చేస్తూ...
మాధుర్యాన్ని అందించిన సీతాకోక చిలుకలకి 
సిగ్గులభారాన్ని లెక్కచేయక...
వాటి రెక్కలకి తమ వర్ణాలని అద్దుతూ ప్రతి సుమం
నిత్యం ఆడుతుంటుంది రంగుల హోలీ

ఉదయకిరణాలను
క్షణానికో రంగులోనికి మార్చేస్తూ
ప్రతివర్ణాన్నీ తూరుపు సంధ్యకు పులిమేస్తూ
అస్తాద్రి చేరుతూ వీడ్కోలు పేరుతో
సంధ్యాసుందరి బుగ్గలకి సిందూర వర్ణాలు పూసేస్తూ
ఆదిత్యుడు నిత్యం ఆడుతుంటాడు రంగుల హోలీ

ప్రతి తరువునీ తపనతో తాకేస్తూ
ప్రతి కొమ్మపై రంగుపూలు చల్లేస్తూ
పుడమి నిండా సందడి చేస్తూ
ఋతురాజు ఆడేది రంగుల హోలీ 

సంధ్యా సమయాలలో
మేఘమాలికలు కురిపించే చిరుజల్లులను
ప్రభాకరుని కిరణాల సాయంతో అల్లరి పెడుతూ
ఆ నీలాలగగనం ఆడేది సప్తవర్ణాల హోలీ.

క్రోధంలో కెంపురంగుని విసురుతూ
నవ్వులతో ముత్యపువర్ణంలో తడుపుతూ
ప్రేమలో సతతహరితాన్నందిస్తూ
నా మదిలో లెక్కలేనన్ని వర్ణాలు నింపుతూ
నీవాడేది రంగురంగుల హోలీ...వేల వసంతాల కేళి. ...@శ్రీ

|| రాత్రికి స్వాగతం ||

రాత్రంతా చీకటిని చీలికలు చేస్తూనే ఉంటాయి 
కలలను వెదికే కనురెప్పల అంచులకత్తులు

కన్ను మూస్తే కనబడే దుస్వప్నాల కుత్తుకలను 
తెగనరుకుతుంటాయి సుస్స్వప్నాల కాల్పనికఖడ్గాలు

గాయాల చీకట్లు నల్లని రుధిరాన్ని స్రవిస్తూనే ఉంటుంది 
కొత్తవేట్లకి అప్రయత్నంగానే సంసిద్ధమౌతూ

తీయని స్వప్నసాక్షాత్కారం పొందని బాధతో
కళ్ళు కక్కే ఆమ్లాల దాడులకి చెక్కిళ్ళు కాలిపోతూనే ఉంటాయి.

మండుతున్న కలల పొగలు
సుడులు తిరుగుతూ ఊపిరాడకుండా చేస్తున్నాయి కళ్ళని.

నిశను చీల్చినా
రేయిని కాల్చినా
కలలని వ్రేల్చినా
కళ్ళు నిప్పులు చిమ్మినా
విషాదమే గెలుస్తుందని తెలిసినా...
మడమ తిప్పని యోధునిలా
కొత్త ఆశలు నింపుకుంటూ
రెట్టించిన సమరోత్సాహంతో
స్వాగతిస్తున్నాయి నాకన్నులు...మరో రాత్రిని సాదరంగా...

|| అస్తిత్వం ||

నీలో ఉన్నది నేనైతే 
నీతోడుంటానంటూ
నీతోడంటూ
నా తోడైనది నీవే 

ప్రతి నిమిషం నిన్ను
నీడలా వెంబడించేది నేనైతే,
నా నీడై నాకు తెలియకుండానే
నన్ను అనుక్షణం అనుసరించేది నీవే

నిన్ను ప్రేమిస్తున్నది నేనైతే
నా ప్రేమగా మారిపోయింది నీవే.
నీవు ప్రాణప్రదమన్నది నేనైనా
నాలో ప్రాణదీపమై అఖండ కాంతులు వెదజల్లేది నీవే.

నీ మదిలో చిత్రించుకున్నది
నా రూపమైనా
చిత్రంగా మదినే నీ చిత్రంగా మార్చేసుకున్నది
మాత్రం నీవే...నీ ప్రణయమే.

"నీవు సగం నేను సగం"
అనే అర్ధనారీశ్వర ఆరాధనం నీదైతే...
నీవే నేను... నేనే నీవు
ఒకరు లేకుంటే వేరొకరికి అస్తిత్వం లేదనే
రాధామాధవీయతత్వాన్ని నిత్యం స్మరించేది నేను...@శ్రీ 

|| పాదాల గుర్తుల కోసం ||

మరువలేకున్నాను 

నీమోముపై ముంగురుల సోయగానికి 
కెరటాలు సైతం చిన్నబోయిన విషయం

నీ పాదాలు కడిగి
ప్రతి కెరటం పావనమైన సంగతి.

నీ కాలి మువ్వలతో 
తరగలకి సవ్వడి నేర్పిన దృశ్యం

నీ వేళ్ళ సవరింపులకి 
ఫక్కుమన్న కెరటాల నురుగులని 

మనం విశ్రమించిన ఏకాంత తీరాలలో 
ప్రతి రేణువు పులకించిన మనోహర చిత్రాన్ని 

కలిసి నడిచిన సప్తపదుల మొత్తాన్ని 
సాగరుడు అలలతో నేర్పుగా దొంగిలించడం.

అందుకే
తీరమంతా జల్లెడ పడుతున్నా
మనం కలిసినప్పుడు జాలువారిన నీ నవ్వుపూలకోసం...
సంద్రంలో వల వేస్తూనే ఉన్నా
ఇసుకలో కలిసి నడిచిన మన పాదాల గుర్తుల కోసం...  ...@శ్రీ 

|| నవరత్నాల మాలిక ||

నీ వలపుచినుకు నామదిలో కురిసి మారేది
'మౌక్తికం'గానే.

నా కెమ్మోవి మధురసుధాతరంగాలు చేరేవి
నీ 'పగడపు' దీవినే...

అన్యులకి మాత్రం అభేద్యమైన 'వజ్రమే'!
నీకు మాత్రం సులభసాధ్యమైన నా మనసు.

మెరిసే 'కెంపు'లే
తాంబూలపు తమ్మి తాకిన చక్కర మోవి సొంపులు.

రాళ్ళలో వెదుకుతారు 'రత్నం'కోసం
నా అన్వేషణ...వన్నెల కన్నెలలోని కొంగొత్త చిన్నెలున్న నీకోసమే

నా ప్రేమ సతతహరితమే
నీకర్పించినది నా మానస'మరకతమే'.

నా రూపాన్ని వేయి ఇంద్రచాపాలు చేసేది
నీ కనుపాపల ఇంద్ర'నీలమే'.

నీ మేనికాంతితో పోటీ పడుతూ...
ఎప్పుడూ ఓడిపోయేది _కనక'పుష్యరాగమే'

'గోమేధిక' దర్పణంలోనే కనిపించింది
భవిత నీతోనేనని.... నీవెప్పుడూ నాలోనేనని... ...@శ్రీ 

|| రత్నసాగరుడు...యాచకుడే ||

తెలితరగల నురుగులకి 
నీ చిరునవ్వుల అందాన్నిస్తే...
తీరాన్ని తాకే అలలకదలికలకు 
నీ నుదిటిని తాకే ముంగురుల సౌందర్యాన్నిచ్చావు.

ఒడ్డున దొరికే ఆల్చిప్పలకి
నీ సోగకళ్ళ సొగసులనిస్తే...
రవికాంతులపేర్లతో మెరిసే జలాలకి
చూపుల మిలమిలలనిచ్చావు.

అరుదైన దేవశంఖాలకు
నీ కంఠపు ఆకారాన్నిస్తే...
కదిలే మీనాలకు
నీ కనుపాపల చంచాలత్వాన్నిచ్చావు.

సాగరగర్భాన దొరికే మౌక్తికాలకు
నీ మాటల మెరుపులనిస్తే...
పగడాల దీవులకు
నీ పెదవుల అరుణాన్నిచ్చావు.

నీటిమొక్కలనల్లుకునే హరితలతలకు
నీ మేని ఒంపులనిస్తే...
ఎగసిపడే కెరటాలకు
మిడిసిపడే నీ యవ్వనాన్నిచ్చావు.

అనంతమైన సైకతరేణువులకి
నీ ఒంటినలుగుల నక్షత్రాలనిస్తే
నిశ్చలమైన తీరానికి
నీ ముఖంలోని ప్రశాంతతనిచ్చావు.

నిజానికి అన్ని దానాలకి...
నీ ముందు దోసిలొగ్గే “యాచకుడే”
సర్వ సంపదలను తనలో దాచుకున్న ఆ “రత్నసాగరుడు”. ...@శ్రీ

|| కళ్యాణ తిలకం ||

బాసికం కొత్త భాష్యాలెన్నో చెప్తోంది
బాస లేని సంజ్ఞలేవో చేస్తోంది.

నుదుటి తిలకం వరుని సిగ్గుతో తిలకిస్తోంది.
కళ్యాణ ఘడియలకై వేచి చూస్తోంది.

సిగ్గుతో వాలిన కన్నులు
మనసులోని ఆనందాలను దాచే వెలుగుదొన్నెలు.

ముక్కునున్న ముక్కుపుడక శోభ.
నక్షత్రాన్ని సైతం దిక్కరిస్తాననే ధీమా 

నల్లని కురులలో చంద్రవంక

నీలాకాశంలో వెలిగే నెలవంక

సిగలో మల్లెలమాలలు
పరిణయంలో పరిమళాల గుబాళింపులు

తలవంచుకున్న ముగ్ధమోహన రూపం
వరుని మనసులో నిలిచిపోయే వెన్నెల చాపం 

జగదేకసుందరితో కళ్యాణం

వరునికి జగతిని గుప్పెట పట్టినంత సంబరం... ...@శ్రీ

|| మనదనుకున్న మన మనసే (మనిషే) ||

1.ప్రేమలో పడితే

గాలిలో రెక్కలు లేకుండా తేలడమే.
మనసుని తేనెలో ముంచి తీయడమే
సంద్రంలో ఈత రాకున్నా ముందుకెడుతున్నట్లనిపించడమే

2.ప్రేమ దూరమైతే

కత్తుల వంతెనపై పాదాలు మోపినట్లుంటుంది
నిప్పుల ఉప్పెన తరుముకొస్తున్నట్లనిపిస్తుంది
రెప్పలు మూతపడక నిద్ర దూరమౌన్నట్లుంటుంది

3.దూరమైన ప్రేమను తలుస్తుంటే

దగ్గరైనా దూరమైనా ప్రేమే దైవమని నమ్మాలంటుంది
వియోగం త్వరలో తీరే ఆశ కనబడుతూ ఉంటుంది.
ప్రతి విషయం ధనాత్మకంగానే అనిపిస్తుంది.
ఎడారిలో ఒయాసిస్సుల ఉత్సవమనిపిస్తుంది
నిశీధిలో సిరివెన్నెల నాట్యం కనబడుతుంది
శిశిరంలో వసంతాల వెల్లువనిపిస్తుంది
అన్వేషిస్తున్నది త్వరలోనే దొరికిపోతుందనిపిస్తుంది

4 ప్రేమ బాధిస్తుందా?

ప్రేమకి ఆనందం పంచడమే తెలుసు
ప్రేమకి ప్రేమను అందించడమే తెలుసు
వరుసలో మనవంతు వచ్చేదాకా వేచి ఉండలేకపోవడం...
బాధకి కారణం ప్రేమే అని నిందించడం
బాధించేది మన మనసే ..మనదనుకున్న మన మనిషే... @శ్రీ 

|| భామలలో భామ ...సత్యభామ ||

పదునాలుగు లోకాలలో లేని సౌందర్యనారి. 
రాజసం ఉట్టిపడే రాకుమారి
పూలకి సౌకుమార్యం నేర్పే సుకుమారి.
మాధవునికి అత్యంత ప్రియమైన దేవేరి.


భక్తిలో రుక్మిణికి తీసిపోదు
ప్రేమలో రాధకి పోటీదారు.
క్రిష్ణుని చేతిలో శృతి కావాలనుకొనే రతనాల వీణ
కన్నయ్యని కొంగున కట్టుకొని వెంటతిప్పుకున్న నెరజాణ
అలుకకే అలుకలు నేర్పిస్తుంది.
అనంగరంగంలో అ రతీదేవిని తలపిస్తుంది.

అస్త్రశస్త్ర విలువిద్యా కౌశలం ఆమెకి అదనపు బలం
అందుకే...పదారువేల ఎనమండుగురిలో సత్య స్థానం ప్రత్యేకం.

యుద్ధానికి సై అన్న సత్యభామ జగానికి చండిక
నరకుని దృష్టిలో కాళిక
కన్నయ్యకి మాత్రం కర్పూరకళిక.

నరకునిపై నిప్పులు కక్కిన కన్నులు
కన్నయ్య వైపు మధ్య మధ్య ప్రేమగా చూసే వెన్నెలదొన్నలు
విల్లెత్తిన రౌద్రరూపం
నరకునికి కాలుని పాశం.
మాధవునికి మాత్రం ధనువు పట్టిన శృంగార చాపం.

సాత్రాజితి శౌర్యం ముందు
నరకుని క్రౌర్యం తల దించుకుంది
కృష్ణునితో కలిసి లోకకంటకుని సంహారంలో
సత్యభామ తన పాత్ర విజయవంతంగా పోషించింది ...@శ్రీ