వెన్నెల వర్షం

వెన్నెల వర్షంలోని  ప్రతి చినుకు

నను తాకి...ఆవిరౌతుంటే.....

సుగంధభరిత శీతల పవనాలు  

నను తాకి వేసవి వడగాడ్పులౌతుంటే...

గంధపు పూత సైతం 

నా తనువుని  తాకి  పొడిపొడిగా రాలి పోతుంటే....

నీ ప్రేమామృత వర్షమే నను చల్లబరచాలి...

నీ ప్రణయ పవనమే  నా తాపాన్ని తగ్గించాలి...

నీ మేని పరిమళమే  నాకు హరిచందనమవ్వాలి ....                    @శ్రీ 

ప్రేమ వృక్షం

మరుస్థలి లాంటి  నా  మనస్సులో 

'నీ ప్రేమ' అనే బీజం వచ్చి పడింది.

నా ప్రాణ వాయువులతో పెరుగుతూ...
ఊహించనంత  వేగంగా
మొక్కగా, మానుగా...
ఊడల జడలతో...వృక్షంగా ఎదిగింది.


నా తనువు లోని ప్రతి కణాన్ని
శాఖలుగా, ఆకులుగా, పువ్వులుగా, కాయలుగా
మార్చుకుంది.


కాలాల ప్రభావం...
ఋతువుల ప్రభావం..
పడకుండా నిత్యం పచ్చగా కళకళలాడింది.


ఆ ఊడలతో ఊయలలూగాం...
ఆ నీడలలో సయ్యాటలాడాం.


ఓర్వలేని విధి నవ్వులు...
విషపు అమ్ములై  మానుని ఛిద్రం చేసాయి.


విషాగ్ని కీలల్లో వృక్షం దగ్ధమైపోయింది.
ఆ భస్మం గాలిలో కలిసిపోయింది...
ప్రతి కణం ఎక్కడెక్కడో పడుతోంది...
కొత్త ప్రేమలకు జీవం పోస్తోంది...


నిత్యం ఆ జంటలను చూస్తున్నాను,,,
ఆ ప్రేమలలోనే  మన ప్రేమను చూసుకొని
మురిసిపోతున్నాను....


                                                                        @శ్రీ 

వయసుకి వయ్యారం

ఓ వయసుకి వయ్యారం వస్తే,

ఓ అందానికి అల్లరి చేరితే,

ఓ సిగ్గుకి సింగారం అద్దితే,

ఓ సంతోషం సందడి చేస్తే,

ఓ వెన్నెల  వేలుపై వస్తే,

ఓ  ప్రేమే స్నేహం చేస్తే,

నా ప్రేమకి ప్రాణం పోస్తే,

నా నీడకి రూపం వస్తే,

అది నీలాగే  ఉంటుంది...

నా మాటలకి,

మనసులో ఆనంద పడుతూ,

ప్రశంసలు వద్దన్నానా !!!

అంటూ నీవు చూపే చిరుకోపం మాత్రం...

అచ్చు నీ ముందున్న అద్దం లానే ఉంటుంది.  @శ్రీ 

                                                                            

గుండె చప్పుడు

నేను సేకరించిన  నీ  నవ్వుల పువ్వులని...

మాలలుగా అల్లి ఉంచాను, 

నీ నీలికురుల కోసం....

నీ మాటలలో దొర్లిన ముత్యాలను...

కూర్చి ఉంచాను,

నీ గళసీమను అలకరించాలని....

నీ సిగ్గు దొంతరలను...

సోపానాలుగా చేసి ఉంచాను                                       

నా హృదయాన్ని చేరుకొనేందుకు...

ఈ గుండె  చేసే చప్పుడు  ఆగిపోయే

ఒక్క క్షణం ముందైనా వస్తావు కదూ!!!

శుష్క హాసం

నలుగురిలో ఉన్నా ఒంటరిగానే  ఉంటున్నాను,

పదుగురితో ఉన్నా పరధ్యానంగానే  ఉంటున్నాను.

అందరి నవ్వుల్లో సహజత్వం ఉంటే...

నా నవ్వులోని  కృత్రిమత్వం... 

నాకు కూడా  స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

నా పెదవిపై విరిసే శుష్క హాసాన్ని..

లోకం గుర్తిస్తోంది...

వింతగా చూస్తోంది...

కారణాలు వెతుకుతోంది...

నన్ను ప్రశ్నిస్తోంది...

మనసులోని  బాధని...

చిరునవ్వుల ముసుగులో దాచాలనే 

నా వ్యర్థ ప్రయత్నం ఇంకెంత కాలం చెయ్యాలో?

నా నిర్జీవమైన చిరునవ్వుకి 

ప్రాణమున్నట్లుగా  చూపాలంటే ఇంకెన్ని రంగులు పూయాలో???

రాధ 'ప్రశ్న'

'రుక్మిణి ' భక్తికి మెచ్చి ఆమెని  వరించానన్నావు....
'సత్యభామ'ను శమంతకమణితో  స్వీకరించానన్నావు..


'జాంబవతి'ని ఆమె తండ్రి  నీకు సమర్పించిన కానుక అన్నావు...
'కాళింది'ని విష్ణుప్రేమవల్ల చేపట్టానన్నావు....


'మిత్రవింద' నిన్ను  స్వయంవరంలో వరించిందన్నావు... 
'నాగ్నజితి'ని  పోటీలో దక్కించుకున్నానన్నావు ... 


'భద్ర 'నిన్ను ప్రేమతో గెలుచుకుందన్నావు...
'లక్ష్మణ'ను నీ విలువిద్యా కౌశలంతో చేజిక్కించుకున్నానన్నావు...


నాలో అందం,భక్తి, ప్రేమ...
అన్నీ ఉన్నా నన్నెందుకు పెళ్ళాడలేదని అడిగితే...
"పెళ్ళికి ఇద్దరు వ్యక్తులు కావాలి కదా!"అంటావు !!!!!.........
                                                
                                                                              @శ్రీ .

.

నీనుంచి దూరంగా

ఒక్కక్కసారి అనిపిస్తుంది 
నాలోని నీనుంచి దూరంగా పారిపోవాలని...
అదే ప్రయత్నంలో.. పరుగు మొదలెట్టాను.


వెలుతురులో, చీకటిలో...
కొండల్లో, కోనల్లో
వనాలలో, రాళ్ళల్లో, రప్పల్లో 
దుర్గమమైన దారుల్లో...

సాగిపోతోంది నా పయనం.
ఎవరూ ఊహించనంత వేగంగా...
గమ్యం లేకుండా.....
ఎవరికీ దొరకనంత దూరంగా...


అలికిడైతే వెనుదిరిగి చూసాను...

నువ్వు,
నీ నవ్వు,
నీ మనసు,
నీ ప్రేమ,
అన్నీ కనిపించాయి 
అలసి సొలసిన వదనంతో...
రక్తసిక్తమైన పాదాలతో......