ఓటమిలో గెలుపు

నా మనసుని మెత్తగా కోసే శక్తి....

ఏ చంద్రహాసానికీ లేదనుకొనే నన్ను

నీ మందహాసంతో  పరిహసించావు....

నా  ప్రేమ ఒక నిరంతర  ప్రవాహమైతే,

నీ వలపుల  సంద్రంలో  దాన్నెప్పుడో  కలిపేసుకున్నావు....

నా మాటల తీయదనం కంటే,

నీ పలుకుల తేనెలే మధురం అని తెలిసేలా చేసావు....

నేనే నిన్ను ఎక్కువగా ప్రేమిస్తున్నాననే భ్రమలో ఉన్న నన్ను ...

నీ ప్రేమతో జయించి....వాస్తవంలోనికి తీసుకొచ్చావు.

అన్నింటా గెలుపు నీదేనా?

నన్ను ఒక్కసారైనా గెలవనివ్వవా?

అని అడిగితే నాకు గెలిచే అవకాశం మాత్రం ఇవ్వకుసుమా!

నీ గెలుపు నాకు ఇచ్చే హాయి కంటే

నా గెలుపు యిచ్చే సుఖం గొప్పది కాదని,

ముందే ఒప్పేసుకుంటున్నాను.

నా ఓటమిలోనే నా  ప్రేమగెలుపుని

ఆనందంగా  స్వీకరిస్తున్నాను......

తొలి ప్రేమ

నీ తొలి చూపుల బాణాలు  

ఇప్పటికీ నన్ను వెంటాడుతూనే ఉన్నాయి......

నీవు మాట్లాడిన మొదటి మాట

నా చెవుల్లో ఇంకా ప్రతిధ్వనిస్తూనే ఉంది...

నాపై  విసిరిన నవ్వుపువ్వు 

తగిలి కందిన బుగ్గ ఇంకా ఎర్రగానే ఉంది....

నీ తొలిప్రేమలేఖ లోని అక్షర నక్షత్రాల మెరుపులు....

నేటికీ నాకంటికి అలంకారాలుగానే ఉన్నాయి.

నీవు తొలిసారి వ్యక్తం చేసిన ప్రేమ....

ఎప్పటికీ మరువలేని మధుర స్వప్నం లాగే ఉంది.

మనం తొలిసారి తిరిగిన తోట గులాబీల పరిమళం...

ఇప్పటికీ నన్ను పలకరిస్తూనే ఉంది.

నన్ను తాకిన నీ తొలిస్పర్శ....

నేటికీ ఒక అగ్నికీలలా నన్ను దహిస్తూనే,

శ్రీచందనపు పూతలా హాయినిస్తోంది.

నీ చూపులు, నీ నవ్వులు,

నీ మాటలు, నీ లేఖలు,

నీ వలపులు, నీ తలపులు....

అన్నీ నాలోనే ఉంటూ అనుక్షణం 

నిన్నే గుర్తుకి తెస్తుంటే,

ఈ విరహం కూడా సుఖంగానే ఉంది....

నీ ప్రేమలా.

                                                                              @ శ్రీ 

రాధామాధవం

నాది కృష్ణ వర్ణం...నీది శ్వేత వర్ణం..
మనిద్దరికీ జత కుదురుతుందా???
నేను రాత్రయితే...నీవు పగలు...
మనిద్దరం కలిసుండేదెలా???

కన్నయ్యా!
ఎన్ని సందేహలో నీకు....
ఒకదానికొకటి వ్యతిరేకంగా కనిపించేవన్నీ
వాస్తవంగా అలా ఉండవు...

వేరుగా కనిపించే...
రేయింబవళ్ళు ఒకదానికొకటి పూరకాలు.

చంద్రుని  వెన్నెల చిత్రాలు చూడాలన్నా,
తారాదీపాల వెలుగులు కావాలన్నా...
నీలాకాశం(నల్లని ఆకాశం)  ఉండాలి  కదా!
విద్యుల్లతల  అందం పెంచేవి
ఆ నల్లని మబ్బులే కదా!

నీవు లేక నేను,
నేను లేక నీవు లేనే లేమని
తెలిసికూడా...  అన్నీ నా చేత చెప్పించాలనే
నీ అంతర్భావాన్ని నేను,
నీ అంతర్భాగాన్నే నేను...

నా ప్రేమ

ఈ లోకంలో ఇంతమంది ఉండగా

నాతోనే ఎందుకు జత కట్టాలనుకున్నావ్?

నన్నే ఎందుకు తోడుండమన్నావ్?

నాతోనే ఎందుకు జీవితం పంచుకోవలనుకున్నావ్?

నా ప్రేమకోసం ఎందుకు ఆరాటపడుతున్నావ్?

అంటూ ఎప్పుడూ ప్రశ్నిస్తావ్   నన్ను,

పరిమళం పూలతోనే ఎందుకు జత కడుతోంది?

వెన్నెల చంద్రునికే ఎందుకు తోడుంది?

వెలుతురు దీపాన్ని ఎందుకు వీడదు?

నది సముద్రం వైపే ఎందుకు పరుగులు తీస్తుంది?

వీటన్నిటికీ సమాధానం ఉందా?

నీ ప్రేమ కోసం చూసే నా ప్రేమని అడుగు..

నీ ప్రతి ప్రశ్నకి సమాధానం  దొరుకుతుంది.

నీలో ఉన్న నన్ను ప్రశ్నించు,

నాలో ఉన్న నిన్ను ప్రశ్నించు....

నిన్ను కోరే నా మనసు  చెప్పే జవాబు తప్పక దొరుకుతుంది.....

విరహ తిమిరం

నీకోసం వేయి కన్నులతో....

వేచి చూస్తున్నాను ప్రియా!

లోకానికి చల్లదనాన్నిచ్చే నెలరాజు

మంటలు రేపుతున్నాడు నాలో....

పున్నమి వెన్నెల,  తిమిరాన్ని మింగుతూ

లోకాన్ని ప్రకాశవంతం చేస్తుంటే......

విరహ తిమిరం నన్ను మింగుదామని 

అనుక్షణం కోరలు చాచి నా వెంట పడుతోంది..

నీవు లేకుంటే ఈ విరహతిమిరానికి కూడా నేనంటే అలుసే...

చంద్రుని వెన్నెలంటే భయం లేదట,

వెన్నెల లాంటి నీ చూపంటే భయం అంటోంది,

వెన్నెల కురిపించే నీ మాటలంటే భయం అంటోంది,

వెన్నెల విరిసినట్లుండే నీ నవ్వంటే భయం అంటోంది,

వేయి వెన్నెలల వెన్నల బొమ్మలాంటి నువ్వంటేనే భయం అంటోంది.

నా జీవన  శరత్చంద్రికవై పరుగు పరుగున రావాలి....

నీ రాకతో నన్ను ముసిరిన చీకట్లు పారిపోవాలి...

ఈ విరహ తిమిరం నన్నొదిలి పోవాలి,

నా చెంతకు మళ్ళీ రావాలంటే భయపడాలి....

నా చెంతకు మళ్ళీ రావాలంటే భయపడాలి.

                                                                    @శ్రీ

'నందన' ఉగాది

సిరిమల్లెల ఘుమఘుమలు
నలుదిశల వ్యాపిస్తునాయి.
వసంత కోకిల కుహు,కుహులతో
ప్రకృతి పరవశిస్తోంది.


ప్రతి చెట్టు... పెళ్ళికి ముస్తాబైన 
నవ వధువులా కనిపిస్తోంది.
ప్రకృతి అంతా సౌందర్యమయంగా
ఆనంద భరితంగా కనిపిస్తోంది...


పిల్ల తెమ్మెర లోని చల్లదనంలా...
కోకిల పాటల లోని మాధుర్యంలా...
పూల మకరందపు మత్తులా...
కుసుమ పరాగాల పరిమళంలా...
'నందన' వనం లోని పారిజాతాల వర్షంలా...


"నందన" నామ సంవత్సరం వచ్చేసింది ..
అందరికి ఆనందాన్ని పంచేందుకు.....
అందిరికి నూతనోత్సాహాన్ని ఇచ్చేందుకు...
అందుకే ఈ ఉగాది...నందన ఉగాది,
'ఆనంద' ఉగాది. 

గుర్తుకొస్తున్నాయి

చిన్నప్పటి  ఆటపాటలు, గిల్లికజ్జాలు...

దసరా పండుగల పప్పు బెల్లాలు...

జెండా పండుగులప్పటి  తరగతి సున్నాలు, 

కట్టిన రంగు కాగితాల ఝాలర్లు....

పరీక్షల్లో పక్కోడి పేపర్లో  కొట్టిన కాపీలు...

అప్పుడప్పుడు పెట్టిన  స్లిప్పులు,

పట్టుబడినప్పుడు తిన్న పేకబెత్తం దెబ్బలు....

మార్కులు వెయ్యని టీచర్లని తిట్టుకున్న తిట్లు...

ఖాళీ దొరికితే చేసిన అల్లర్లు...

టీచర్లకు పెట్టిన మారు పేర్లు...

లీవు కోసం తెచ్చుకున్న దొంగాజ్వరాలు

ప్రొగ్రెస్ రిపోర్టుల్లో పెట్టిన నకిలీ సంతకాలు...

వేసవిలో ఎక్కిన స్కూలు ప్రాంగణపు మామిళ్ళు...

వెన్నెల రాత్రుల్లో ఆడుకున్న కబాడీ ఆటలు...

ఆటల పోటీలకు తిరిగిన ఊళ్లు,

సాధించిన కప్పులు....

లీజరు టైములో  పాటలకి వేసిన స్టెప్పులు...

ఇంటర్వెల్లో కొనుక్కున్న పుల్ల ఐసులు....

అమ్మాయిల కంపాస్ బాక్సుల్లో నుంచి కాజేసిన బఠానీలు...

చవితి పండుగప్పుడు కొట్టుకున్న పల్లేరుకాయలు....

అబ్బాయిల నూనూగు  మీసాలు...

అమ్మాయిల రంగురంగుల వోణీల రెపరెపలు...

నోట్సుల్లో పెట్టి అందించుకున్న ప్రేమలేఖలు...

ఇంకా చెప్పలేని అల్లర్లు...

చెప్పుకోలేని అల్లర్లు....

అన్నీ ఒకదాని వెనుక ఇంకోటి ఇప్పుడు కూడా 

కంటికి కనిపిస్తున్నాయి....

ఎప్పటికీ మర్చిపోకుండా 

మళ్ళీ మళ్ళీ గుర్తుకొస్తున్నాయి...

మళ్ళీ మళ్ళీ గుర్తుకొస్తున్నాయి....